نمی توانم!!!
كلاس چهارم "دونا" هم مثل هر كلاس چهارم دیگری به نظر می رسید كه در گذشته دیده بودم. بچه ها روی شش نیمكت پنج نفره می نشستند و میز معلم هم رو به روی آنها بود. از بسیاری از جنبه ها این كلاس هم شبیه همه كلاسهای ابتدا یی بود، با این همه روزی كه من برای اولین بار وارد كلاس شدم احساس كردم در جو آن، هیجانی لطیف نهفته است."دونا" معلم مدرسه ابتدایی شهر كوچكی در میشیگان، تنها دو سال تا بازنشستگی فرصت داشت. درضمن به عنوان عضو داوطلب در برنامه "بهبود و پیشرفت آموزش استان" كه من آن را سازماندهی كرده بودم، شركت داشت. من هم به عنوان بازرس در كلاسها شركت می كردم و سعی داشتم در امر آموزش تسهیلاتی را فراهم آورم.آن روز به كلاس "دونا" رفتم و روی نیمكت ته كلاس نشستم. شاگردان سخت مشغول پركردن اوراقی بودند. به شاگرد ده ساله كنار دستم نگاه كردم و دیدم ورقه اش را با جملاتی كه همه با "نمی توانم" شروع شده اند پر كرده است."من نمی توانم درست به توپ فوتبال لگد بزنم.""من نمی توانم عددهای بیشتر از سه رقم را تقسیم كنم.""من نمی توانم كاری كنم كه دبی مرا دوست داشته باشد."نصف ورقه را پر كرده بود و هنوز هم با اراده و سماجت عجیبی به این كار ادامه می داد.از جا بلند شدم و روی كاغذهای همه شاگردان نگاهی انداختم.همه كاغذها پر از "نمی توانم " ها بود.كنجكاویم سخت تحریك شده بود. تصمیم گرفتم نگاهی به ورقه معلم بیندازم. دیدم كه او نیز سخت مشغول نوشتن "نمی توانم " است."من نمی توانم مادر "جان" را وادار كنم به جلسه معلمها بیاید."" من نمی توانم دخترم را وادار كنم ماشین را بنزین بزند.""من نمی توانم آلن را وادار كنم به جای مشت از حرف استفاده كند."سر در نمی آوردم كه این شاگردها و معلمشان چرا به جای استفاده از جملات مثبت به جملات منفی روی آورده اند. سعی كردم آرام بنشینم و ببینم عاقبت كار به كجا می كشد.شاگردان ده دقیقه دیگر هم نوشتند. خیلی ها یك صفحه را پر كرده بودند و می خواستند سراغ صفحه جدیدی بروند. معلم گفت:- همان یك صفحه كافی است. صفحه دیگر را شروع نكنید.بعد از بچه ها خواست كه كاغذهایشان را تا كنند و یكی یكی نزد او بروند.
روی میز معلم یك جعبه خالی كفش بود. بچه ها كاغذ هایشان را داخل جعبه انداختند. وقتی همه كاغذها جمع شدند، "دونا" در جعبه را بست، آن را زیر بغلش زد و همراه با شاگردانش از كلاس بیرون رفتند.من هم پشت سر آنها راه افتادم. وسط راه، "دونا" رفت و با یك بیل برگشت. بعد راه افتاد و بچه ها هم پشت سرش راه افتادند. بالاخره به انتهای زمین بازی كه رسیدند، ایستادند. بعد زمین را كندند.آنها می خواستند "نمی توانم" های خود را دفن كنند!كندن زمین ده دقیقه ای طول كشید چون همه بچه های كلاس چهارم دوست داشتند در این كار شركت كنند. وقتی كه سه چهار متری زمین را كندند، جعبه "نمی توانم" ها را ته گودال گذاشتند و بسرعت روی آن خاك ریختند.سی و یك شاگرد ده یازده ساله دور قبر ایستاده بودند. هر كدام از آنها حداقل یك ورقه پر از "نمی توانم" درآن قبر دفن كرده بود. معلمشان هم همین طور!دراین موقع "دونا" گفت:- دخترها! پسرها! دستهای همدیگر را بگیرید و سرتان را خم كنید.شاگردها بلافاصله حلقه ای تشكیل دادند و اطاعت كردند، بعد هم با سرهای خم منتظر ماندند و "دونا" سخنرانی كرد:- دوستان! ما امروز جمع شده ایم تا یاد و خاطره "نمی توانم" را گرامی بداریم. او دراین دنیای خاكی با ما زندگی می كرد و در زندگی همه ما حضور داشت. متاسفانه هر جا كه می رفتیم نام او را می شنیدیم، درمدرسه، در انجمن شهر، در ادارات و حتی در كاخ سفید! اینك ما "نمی توانم" را درجایگاه ابدی اش به خاك سپرده ایم. البته یاد او در وجود خواهر و برادرهایش یعنی "می توانم"، "خواهم توانست" و "همین حالا شروع خواهم كرد" باقی خواهد ماند. آنها به اندازه این خویشاوند مشهورشان شناخته شده نیستند، ولی هنوز هم قدرتمند و قوی هستند. شاید روزی با كمك شما شاگردها، آنها سرشناس تر از آنچه هستند، بشوند.خداوند "نمی توانم" را قرین رحمت خود كند و به همه آنهایی كه حضور دارند قدرت عنایت فرماید كه بی حضور او به سوی آینده بهتر حركت كنند. آمین!هنگامی كه به این سخنرانی گوش می كردم فهمیدم كه این شاگردان هرگز چنین روزی را فراموش نخواهند كرد. این حركت شكوهمند سمبولیك چیزی بود كه برای همه عمر به یاد آنها می ماند و در ضمیر ناخود آگاه آنها حك می شد.آنها "نمی توانم" های خود را نوشته و طی مراسمی تدفین كرده بودند. این تلاش شكوهمند، بخشی از خدمات آن معلم ستوده بود.ولی هنوز كار معلم تمام نشده بود. در پایان مراسم، معلم شاگردانش را به كلاس برگرداند. آنها با شیرینی، ذرت و آب میوه، مجلس ترحیم "نمی توانم" را برگزار كردند. "دونا" روی اعلامیه ترحیم نوشت:
"نمی توانم : تاریخ فوت 28/3/1980"
و كاغذ را بالای تخته سیاه آویزان كرد تا در تمام طول سال به یاد بچه ها بماند. هر وقت شاگردی می گفت: "نمی توانم"، دونا به اعلامیه اشاره می كرد و شاگرد به یاد می آورد كه "نمی توانم" مرده است و او را به خاك سپرده اند.با اینكه سالها قبل من معلم "دونا" و او شاگرد من بود، ولی آن روز مهمترین درس زندگیم را از او گرفتم.حالا سالها از آن روز گذشته است و من هر وقت می خواهم به خود بگویم كه "نمی توانم" به یاد اعلامیه فوت "نمی توانم" و مراسم تدفین او می افتم.

پسرک گفت: " گاهی اوقات قاشق از دستم می افتد . "

پیرمرد گفت: " من هم همینطور . "

پسرک آرام نجوا کرد: " من شلوارم را خیس می کنم . "

پیرمرد خندید و گفت: " من هم همینطور "

پسرک گفت: " من خیلی گریه می کنم ."

پیرمرد سری تکان داد و گفت: " من هم همینطور . "

اما بدتر از همه این است که...

پسرک ادامه داد:آدم بزرگ ها به من توجه نمی کنند .

بعد پسرک گرمای دست چروکیده ای را حس کرد .

" می فهمم چه حسی داری . . . می فهمم . "

در زمان آغا محمد خان قاجار، شخصى از حاکم شهر خود که با صدر اعظم نسبت داشت، نزد صدر اعظم شکايت برد.صدر اعظم دانست حق با شاکى است گفت: اشکالى ندارد، مى توانى به اصفهان بروى. مرد گفت: اصفهان در اختيار پسر برادر شماست. گفت : پس به شيراز برو. او گفت : شيراز هم در اختيار خواهر زاده شماست. گفت : پس به تبريز برو.گفت : آنجا هم در دست نوه شماست. صدر اعظم بلند شد و با عصبانيت فرياد زد: چه مى دانم برو به جهنم. مرد با خونسردى گفت: متاسفانه آنجا هم مرحوم پدر شما حضور دارد.

کشاورز کم درآمد به جای تراکتور از اسب پیری برای شخم زدن استفاده می کرد. یک روز بعداز ظهر اسب در حین کار در مزرعه افتاد و مرد. همه روستاییان گفتند: « چه اتفاق وحشتناکی ». کشاورز با آرامش گفت: « خواهیم دید ». خونسردی و آرامش او باعث شد که همه افراد روستا گردهم بیایند، با او هم عقیده شوند و اسب جدیدی را به او اهدا کنند. حالا همه می گفتند: « چه مرد خوش شانسی ».کشاورز گفت: « خواهیم دید ». دو روز بعد اسب جدید از پرچین پرید و فرار کرد. همه گفتند، « چه مرد بدبختی ». کشاورز خندید و گفت: « خواهیم دید ». بالاخره، اسب راه خود را پیدا کرد و برگشت.همه گفتند: « چه مرد خوش شانسی ». کشاورز گفت: « و خواهیم دید ». پس از مدتی پسر جوانی با اسب به سواری رفت، افتاد و پایش شکست. همه گفتند: « چه بدشانس ». کشاورز گفت: « خواهیم دید ». دو روز بعد ارتش برای سربازگیری به روستا آمد، به دلیل شکستگی پای پسر، او را نپذیرفتند. همه گفتند: « چه پسر خوش شانسی ». کشاورز خندید و گفت: « خواهیم دید... »

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دوتا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند . بقیه ی قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چقدر عمیق است ، به دو قورباغه ی دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست ، شما به زودی خواهید مرد.
دو قورباغه ، این حرف ها را نشنیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند . اما قورباغه های دیگر مدام می گفتند که دست از تلاش بردارند ، چون نمی توانند از گودال خارج شوند و خیلی زود خواهند مرد . بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت . سرانجام به داخل گودال پرت شد و مرد .
اما قورباغه ی دیگر با تمام توان برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد هرچه بقیه ی قورباغه ها فریاد می زدند که تلاش بیشتر فایده ای ندارد ، او مصمم تر می شد ، تا اینکه بالاخره از گودال خارج شد .
وقتی بیرون آمد ، بقیه ی قورباغه ها از او پرسیدند : مگر تو حرفهای ما را نمی شنیدی ؟
معلوم شد که قورباغه ناشنوا است . در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق می کنند .

با سلام
همانند وبلاگ قبلی سعی دارم تا در این مکان نیز به اشتراک مطالب در زمینه منابع انسانی ادامه دهم. امیدوارم که هرگونه همکاری و همیاری خودتان را از این وبلاگ دریغ نفرمائید.
پیش درامد این وبلاگ نیز یک لطیفه خدمتتان عرض کنم.
شخصی برای رسیدگی به وضعیت حقوقی و افزایش سالیانه ان که طی دوسال اخیر شامل حالش نشده بود به مدیر منابع انسانی شرکت مراجعه می کند. مدیر منابع انسانی هم با خوشروئی هر چه تماتر گفت که شما در شرکت ما کاری نمی کنید که حقوق و افزایش حقوقی بخواهید. مر متعجب شد و دلیلش را جویا شد. مدیر منابع انسانی به اوگفت بنشیند و برایش شروع به صحبت کرد:
- یک سال چند روز است؟ -۳۶۵ روز و در بعضی از سالها ۳۶۶ روز
- یک روز چند ساعته؟ - 24 ساعت
-در طی یک روز چند ساعت کار می کنید؟ - از 8 صبح تا 4 بعدازظهر ، 8 ساعت
- خوب پس چه کسری از روز را کار می کنید؟ - 24/8 یا 3/1 روز
- خیلی خوب! 3/1 از 366 روز چقدر می شه؟ - 122 روز
- آیا شما پنج شنبه و جمعه هم کار می کنید؟ - نه
- چند تا پنج شنبه و جمعه داریم؟ - 52 هفته سال و 104 روز پایان هفته
- خوب اگر اینها را از 122 روز کم کنی؟ - 18 روز باقی می مونه
- خوب 5 روز هم که برای بیماری ارفاق می کنیم پس نتیجه؟ - 13 روز باقی می مونه
- آیا شما 4 روز اول سال هم کار می کنید؟ - نه
- پس 12 روز ماند. آیا شما 12 و 13 فروردین هم کار می کنید؟ - نه
- پس 10 روز ماند. آیا شما روز کارگر هم کار می کنید؟ - نه
- پس 9 روز ماند. آیا شما 14 و 15 خرداد هم کار می کنید؟ - نه
- پس 7 روز ماند. آیا شما 22 بهمن هم کار می کنید؟ - نه
- پس 6 روز ماند. آیا شما 29 اسفند هم کار می کنید؟ - نه
- پس 5 روز ماند. آیا شما 21 ماه رمضان هم کار می کنید؟ - نه
- پس 4 روز ماند. آیا شما تاسوعا و عاشورا و اربعین هم کار می کنید؟ - نه
- پس1 روز ماند. آیا شما نیمه شعبان و تولد پیغمبر و حضرت علی هم کار می کنید؟ - نه
- پس شما حداقل دو روز کاری در هر سال به شرکت بدهکارید و هنوز هم ادعای طلب دارید؟ واقعا که!!!

نتیجه اخلاقی: هیچ وقت برای حل مشکلتان نزد مدیران منابع انسانی نروید چون:
HRM <> Human Resource Management
HRM = High Risk Management