کشاورز کم درآمد به جای تراکتور از اسب پیری برای شخم زدن استفاده می کرد. یک روز بعداز ظهر اسب در حین کار در مزرعه افتاد و مرد. همه روستاییان گفتند: « چه اتفاق وحشتناکی ». کشاورز با آرامش گفت: « خواهیم دید ». خونسردی و آرامش او باعث شد که همه افراد روستا گردهم بیایند، با او هم عقیده شوند و اسب جدیدی را به او اهدا کنند. حالا همه می گفتند: « چه مرد خوش شانسی ».کشاورز گفت: « خواهیم دید ». دو روز بعد اسب جدید از پرچین پرید و فرار کرد. همه گفتند، « چه مرد بدبختی ». کشاورز خندید و گفت: « خواهیم دید ». بالاخره، اسب راه خود را پیدا کرد و برگشت.همه گفتند: « چه مرد خوش شانسی ». کشاورز گفت: « و خواهیم دید ». پس از مدتی پسر جوانی با اسب به سواری رفت، افتاد و پایش شکست. همه گفتند: « چه بدشانس ». کشاورز گفت: « خواهیم دید ». دو روز بعد ارتش برای سربازگیری به روستا آمد، به دلیل شکستگی پای پسر، او را نپذیرفتند. همه گفتند: « چه پسر خوش شانسی ». کشاورز خندید و گفت: « خواهیم دید... »

چند قورباغه از جنگلی عبور می کردند که ناگهان دوتا از آنها به داخل گودال عمیقی افتادند . بقیه ی قورباغه ها در کنار گودال جمع شدند و وقتی دیدند که گودال چقدر عمیق است ، به دو قورباغه ی دیگر گفتند که دیگر چاره ای نیست ، شما به زودی خواهید مرد.
دو قورباغه ، این حرف ها را نشنیده گرفتند و با تمام توانشان کوشیدند که از گودال بیرون بپرند . اما قورباغه های دیگر مدام می گفتند که دست از تلاش بردارند ، چون نمی توانند از گودال خارج شوند و خیلی زود خواهند مرد . بالاخره یکی از دو قورباغه تسلیم گفته های دیگر قورباغه ها شد و دست از تلاش برداشت . سرانجام به داخل گودال پرت شد و مرد .
اما قورباغه ی دیگر با تمام توان برای بیرون آمدن از گودال تلاش می کرد هرچه بقیه ی قورباغه ها فریاد می زدند که تلاش بیشتر فایده ای ندارد ، او مصمم تر می شد ، تا اینکه بالاخره از گودال خارج شد .
وقتی بیرون آمد ، بقیه ی قورباغه ها از او پرسیدند : مگر تو حرفهای ما را نمی شنیدی ؟
معلوم شد که قورباغه ناشنوا است . در واقع او در تمام مدت فکر می کرده که دیگران او را تشویق می کنند .